Αφορμή για αυτό το άρθρο ήταν μια συζήτηση στο γραφείο, όπου περιέγραφα τη λειτουργία μιας εφαρμογής που έχω και χρησιμοποιώ πάνω από 5 χρόνια, και δε γνώριζε την ύπαρξή της κανείς από τους συναδέλφους που συζητούσαμε. Μετά από μακροχρόνια περιπλάνηση στο Internet λοιπόν (sic), έχω πετύχει διάφορες καλές εφαρμογές και υπηρεσίες που χρησιμοποιώ και συστήνω. Εδώ θα δείτε 5 από τις καλύτερες.
Αυτό το post / ερώτηση είναι εμπνευσμένο (OK, αντιγραμμένο) από τον Tim Urban και το Wait But Why. Θα ήθελα να σκεφτείτε λοιπόν ποιο είναι το καλύτερο προϊόν που έχετε στην κατοχή σας αυτή τη στιγμή. Πριν απαντήσετε όμως, θέλω να σκεφτείτε καλά.
Τι είναι αυτό που αν το χάνατε, θα πηγαίνατε άμεσα να το ξαναγοράσετε, δεν θα είχατε καν τη σκέψη “μήπως να δοκιμάσω κάτι άλλο”, ή θα λέγατε ότι η αγορά μπορεί να περιμένει μέχρι τον άλλο μήνα. Τι είναι αυτό που έχει βγάλει τα λεφτά του στο maximum, και το αγαπάτε και το χρησιμοποιείτε ευλαβικά;
Το δικό μου είναι η κουρευτική μηχανή Philips BT7085.
![10ef0d81c702393a98f8f8d0e61af9a0[1]](http://jomak.gr/wp-content/uploads/2016/05/10ef0d81c702393a98f8f8d0e61af9a01.jpg)
Είχα το προηγούμενο μοντέλο της 6 χρόνια, μέχρι που μου έπεσε πέρσι κάτω λίγο άτσαλα και έσπασε, όπου και πήγα αυθημερόν και πήρα το νέο μοντέλο της. Έχει το ίδιο σύστημα λεπίδων με την παλιά, όπου σε 6 χρόνια δεν ήθελε ούτε μια φορά ακόνισμα, είναι πολύ δυνατή, και έχει και ένα ειδικό σύστημα συλλογής τριχών που δουλεύει κάπως σαν σκουπάκι, και μαζεύει πάνω από το 80% των τριχών. Και αν πάθαινε κάτι σήμερα, πάλι την ίδια θα έπαιρνα.
Ποιο είναι λοιπόν το δικό σας καλύτερο και πιο αγαπημένο προϊόν;
Και αν αυτό που διάβασες σου άρεσε, κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook για περισσότερα!
Πονεμένη ιστορία. Δουλεύοντας σε υπολογιστή για πολλά πολλά χρόνια (και παίζοντας games σε αυτόν για άλλα τόσα), έχω πειστεί πλέον για τη σημαντικότητα μιας καλής καρέκλας γραφείου, ένα έπιπλο που συνήθως κανείς δε δίνει τη δέουσα σημασία.
Λόγω του μικρού μεγέθους και της περιορισμένης -πλέον- αγοραστικής δύναμης της χώρας μας, οι επιλογές στις καρέκλες γραφείου είναι γενικώς περιορισμένες σε αυτό που αποκαλώ “μεσαία κατηγορία τιμής”, δηλαδή από €100 μέχρι €300. Πριν κάμποσα χρόνια δε, ένιωθες ότι υπήρχαν όλα κι όλα 2 είδη από καρέκλες στην αγορά:
Η παραδοσιακή “καλή καρέκλα – δερμάτινη – διευθυντική” που βλέπουμε αριστερά, και η κλασική μπλε καρέκλα δώρο μαζί με φοιτητικό / μαθητικό σετ, καρέκλα-γραφείο-κρεβάτι-στρώμα-καναπές-φουρνάκι-ψυγειάκι μόνο €199 και έτοιμος ο φοιτητής! Αν είναι στο χέρι σας, μην πάρετε ποτέ καμία από τις 2. Είναι κακές εργονομικά, με πολύ κακή ποιότητα κατασκευής (ειδικά σε μπράτσα / ροδάκια), και το βασικότερο όλων, δεν κάνουν καθόλου για την Ελλάδα.
Άντρες που πήγατε σχολείο στα 90s, αυτό είναι για σας.
Σήμερα η Reebok αναγεννάται από τις στάχτες τις, ή τουλάχιστον προσπαθεί. Μετά την εξαγορά της από την Adidas τον Αύγουστο του 2005, προσπαθεί να επανεφεύρει τον εαυτό της, και κατά γενική ομολογία έχει πετύχει. Η Reebok είναι πλέον επίσημος προμηθευτής του UFC, του Crossfit, των Les Mills και διάφορων άλλων παντελώς αδιάφορων αθλημάτων, τύπου χόκεϋ επί πάγου και κρίκετ κλπ.
Είναι αυτή η Reebok που θυμόμαστε; BITCH PLEASE!
Η Reebok που θυμόμαστε έβγαζε μπασκετικά παπούτσια, το όνομά της ήταν συνδεδεμένο με είδωλα του NBA, και κάθε νέο μοντέλο προκαλούσε πάταγο. Η Reebok που θυμόμαστε γελούσε με τη Nike, παρόλο που η Nike είχε έναν Jordan από πίσω να πουλάει καράβια παπούτσια (και ενίοτε να κερδίζει και καναδυοτριαέξι δαχτυλίδια NBA). Και μάλλον θυμούνται και οι ίδιοι τη φάση, γιατί τα περισσότερα από τα παπούτσια που θα δείτε έχουν γίνει re-release τα τελευταία 2-3 χρόνια. Γενικώς 90s Reebok και τα μυαλά στο μπλέντερ.
Επίσης εδώ θα ήθελα να αναφέρω την βαθιά ριζωμένη πεποίθηση που είχαμε όλοι μας τότε, πως αν πάρουμε παπούτσι με αερόσολα αυτόματα θα πηδάμε και θα καρφώνουμε σαν το NBA JAM. Πήρα πολλά παπούτσια με αερόσολα, αλλά δεν κάρφωσα ποτέ. Πρέπει να φταίει το παπούτσι. Αρκετά όμως με αυτά, πάμε στα παπούτσια! (Disclaimer: οι φωτογραφίες μπορεί να είναι και από τα re-releases, αλλά δεν έχω τόσο καλή μνήμη για να τα ξεχωρίζω από τα originals.)
Μάλλον είναι η συχνότερη ερώτηση που μου γίνεται. Ενίοτε πρέπει να απαντηθεί άμεσα, γιατί ένα κινητό είχε μια πολύ στενή επαφή με τσιμέντο ή νερό, ενίοτε ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για αλλαγή, ενίοτε υπάρχει επιδότηση που πρέπει να αξιοποιηθεί. Η ερώτηση είναι η ίδια – τι κινητό να πάρω;
Πάντα λοιπόν η απάντηση είναι “εξαρτάται”. Οι 2 βασικές ερωτήσεις που κάνω για να προτείνω κάτι, είναι το διαθέσιμο budget και το επιθυμητό μέγεθος, και σε αυτή τη λογική θα κινηθούν και οι απαντήσεις / προτάσεις αυτού του άρθρου. Παράπλευρες χρήσεις και παράμετροι, όπως “βγάζω πολλές selfies” ή “ακούω πολύ μουσική με ακουστικά” συνήθως έχουν χρήση μόνο στα ακριβότερα τηλέφωνα, και σε γενικές γραμμές τέτοια χαρακτηριστικά έχουν πολύ μικρές διαφορές για να επηρεάσουν κάποια απόφαση.
Θα χωρίσω λοιπόν κάποιες κατηγορίες τιμής, και θα προτείνω ένα “μικρό” (μέχρι 5.2″) και ένα “μεγάλο (πάνω από 5.5 ίντσες), για κάθε κατηγορία τιμής. Και ναι, πλέον αυτές είναι οι κατηγορίες μεγέθους, δεν υπάρχει 4ιντσο τηλέφωνο που να αξίζει την πρόταση μου, ούτε καν το ολοκαίνουργιο iPhone SE. Οποιοσδήποτε έχει χρησιμοποιήσει ένα μεγαλύτερο τηλέφωνο, θα σας επιβεβαιώσει την ανωτερότητά του.
Keep in mind ότι δεν έχω προσωπική επαφή με όλα τα τηλέφωνα που θα προτείνω, κάποια τα έχω πιάσει ο ίδιος, κάποια έχω ακούσει, αλλά έχω διαβάσει και πάρα πολλά reviews και έχω δει πολλά videos επί του θέματος. Θα είναι κάτι σαν ένα meta suggestion list. Επίσης, η λίστα είναι βασισμένη σε τιμές skroutz από Ελληνικά καταστήματα. Γνωρίζω ότι υπάρχουν πολλά καλά τηλέφωνα από γνωστά και αξιόπιστα κινέζικα μαγαζιά, αλλά αυτή η μέθοδος αγοράς (όπως και features τύπου “αυτό rootάρεται / παίρνει cyanogen”) δεν είναι για το ευρύ κοινό που δεν έχει ιδιαίτερες τεχνικές γνώσεις, κοινό στο οποίο απευθύνεται το παρόν άρθρο. Ακόμα, όλα τα budget είναι flexible μέχρι το 10% της ονομαστικής τους αξίας, φυσικά προς τα πάνω.
Πάμε στις προτάσεις λοιπόν!
Είδα ένα video με την Bugatti Chiron, το νέο ultramegahypercar της VW Bugatti. Είναι από αυτά τα video που απλά το αυτοκίνητο υπάρχει, και το ξεφορτώνουν από ένα φορτηγό να πάει να κάνει τη γλάστρα σε κάποια έκθεση, ενώ κάποιος ενίοτε μπορεί να το μαρσάρει λίγο. Φυσικά κάποιος ήταν εκεί να το αποθανατίσει:
Πρώτον και άκρως σημαντικόν, αν δε το παρατηρήσατε, ο οδηγός φοράει λευκά γάντια. Μην το μαγαρίσουμε εμείς οι πτωχοί 😛
Στα λίγο περισσότερο τεχνικά τώρα, η Bugatti Chiron είναι η συνέχεια της γνωστής πλέον Bugatti Veyron, και τα τεχνικά της χαρακτηριστικά προκαλούν λιποθυμίες:
Ρούχα, παπούτσια, τσάντες, εσώρουχα, γυαλιά ηλίου, ρολόγια, ηλεκτρονικά, αρώματα, φάρμακα, κοσμήματα. Αυτά και πολλά άλλα συνθέτουν τη βιομηχανία των απομιμήσεων, μια βιομηχανία που ακουμπά το μισό τρισεκατομμύριο δολάρια σε τζίρο, και αποτελεί ποσοστό μεγαλύτερο του 5% του παγκόσμιου εμπορίου.
Ένα προϊόν-απομίμηση (επίσης γνωστό και ως μούφα / μαϊμού / απάτη και πολλά άλλα που μου διαφεύγουν) είναι από 20 έως 95% φθηνότερο σε σχέση με το αυθεντικό, και αυτός είναι και ο κύριος λόγος ύπαρξής τους. Υπάρχουν κι άλλοι λόγοι, προϊόντα που έχουν υψηλή ζήτηση και είναι εξαντλημένα, κακόβουλοι έμποροι / μαγαζάτορες που τα πωλούν ως αυθεντικά σε τιμές αυθεντικών, αλλά το κόστος απόκτησης για τον τελικό καταναλωτή είναι με διαφορά στην πρώτη θέση.
Το γιατί δεν πρέπει να αγοράζουμε απομιμήσεις είναι λίγο πολύ γνωστό. Η ποιότητα είναι κατά πολύ χειρότερη, συνήθως χρηματοδοτούμε κάποιο είδος εγκλήματος – από μαφία μέχρι παιδική εργασία, επικινδυνότητα λόγω τοξικών συστατικών ή βαφών με αμίαντο, κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας, ζημιά στην οικονομία, προβλήματα στα πόδια για τα παπούτσια, you name it. Τίποτα καλό δεν προκύπτει από αυτές.
Αφορμή για αυτό το άρθρο αποτέλεσε ένα προηγούμενο για την κουλτούρα γύρω από τα sneakers (θα το βρείτε εδώ). Χάρη στα πολλά και διάφορα searches επί του θέματος που έκανα, το διαφημιστικό μου προφίλ ενημερώθηκε ως κάποιος που ψάχνει και ενδιαφέρεται να αγοράσει αθλητικά παπούτσια. Έτσι ξεκίνησε και η στόχευσή μου από διάφορες σελίδες στο Facebook που πουλάνε παπούτσια. Κάποιες από αυτές ήταν από γνωστά / επώνυμα καταστήματα, αλλά και κάποια μικρότερα που πάλι φαινόντουσαν οκ, δεν είχε κανένα red flag (= σημάδι που δείχνει ένα μεγάλο πρόβλημα) για να υποψιαστώ κάτι.
Οι περισσότερες όμως, ήταν από σελίδες που πουλούσαν απομιμήσεις. Πολλά τα red flags, πολλαπλά σε κάθε σελίδα. Κι όμως, πολύς κόσμος ρωτούσε για πληροφορίες, τα likes (σε sponsored posts) πολλές φορές ξεπερνούσαν τα 1000, γινόντουσαν διαγωνισμοί, υπήρχαν Facebook pages με πάνω από 30.0000 fans! Κάποια από αυτά τα red flags λοιπόν, είναι εδώ: