Πάντα ήμουν οπαδός των ωραίων παπουτσιών, είτε αυτά ήταν αθλητικά είτε όχι, είτε είχαν 30 ευρώ είτε 1030. Δεν ξέρω γιατί συγκεκριμένα παπούτσια και όχι πουκάμισα πχ., αλλά κάπως μου άρεσαν, και κάπως έτυχε να έχω “γούστο” κατά κοινή σχετικά ομολογία. Δεχόμουν κοπλιμέντα (συνοδευόμενα με απαραίτητο chest puff), ερωτήσεις τύπου “που και πόσο;”, γενικώς το γούστο μου άρεσε και σε άλλους. Μια φορά μάλιστα βρήκα ένα ζευγάρι παπούτσια από το Facebook page ενός φίλου που έχει ένα μαγαζί στα Γιάννενα (shoutout IOA) και μαζί με εμένα έπεισα άλλους 3 να το πάρουν. Ο φίλος μου προσέφερε δουλειά.
Κάπως τελευταία εντρύφησα στο sneakers culture. “Μα υπάρχει κουλτούρα στα αθλητικά;” θα ρωτήσει ένας φυσιολογικός άνθρωπός, και θα έχει δίκιο. ΟΚ, υπάρχει το στυλ, δεκτό. Αλλά κουλτούρα; Τι παραπάνω κάνουν δηλαδή αυτοί που αυτοαποκαλούνται sneakerheads, εκτός από το να ξοδεύουν λεφτά;
Εγώ δε θα τους πω sneakerheads, θα τους πω sneaker nerds. Και θα τους πω με την έννοια που αποτυπώνει ο Mikeius σε αυτό το video. Γνώση, ενασχόληση, υλική και συναισθηματική επένδυση. Στην περίπτωση των sneakers βασικά, θα βάλω και τη χρηματική. Ναι ξέρω, η χρηματική είναι υποσύνολο της υλικής, αλλά πιστέψτε με, αξίζει μια κατηγορία από μόνη της. Το πόσο μεγάλη μπορεί να είναι αυτή η επένδυση, εξαρτάται από την τσέπη του καθενός.
Αν θες ένα Asics X Reigning Champ (το λεκτικό “Μάρκα Α x Μάρκα Β” υποδηλώνει συνεργασία μεταξύ των 2), θα σου πάει κανένα 200άρι (με τιμή στα μαγαζιά τα μισά). Αν σου αρέσει το Yeezy 750 Boost Triple Black (αρχική 350), ή κανένα Air Jordan 2 Don C Quilted Blue (αρχική $275) δεν παίζει να βρεις κάτι legit κάτω από χιλιάρικο. Μήπως είσαι σε φάση Air Yeezy 2 Red October (αρχική $245); Τότε μιλάμε για πάνω από 4Κ. Όχι δεν ήταν τυπογραφικό, μιλάμε για πάνω από ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΥΡΩ.
Ο sneaker nerd είναι αυτός που περιμένει τριήμερα έξω από ένα μαγαζί για τα νέα Yeezy ή κάποιο re-release παλιών Jordans. Είναι αυτός που δίνει μηνιάτικα για ένα παπούτσι. Είναι αυτός που δεν το φοράει ποτέ στη βροχή, ποτέ σε λάσπη, ποτέ σε κακές καιρικές συνθήκες, και στο τέλος της ημέρας το καθαρίζει και το βάζει στο ειδικό ράφι του. Είναι αυτός που στα μοντέλα περιορισμένης κυκλοφορίας ανεβάζει την τιμή στα ύψη (στο resale) με τη ζήτηση που προκαλεί. Και το πληρώνει και το resale price, αν φυσικά μπορεί. Και μην ξεχάσω και το pinroll, την ειδική τεχνική να διπλώνεις jeans μην τυχόν ακουμπήσουν τα sneakers σου και στα λερώσουν με indigo (που είναι το χρώμα του μπλε jean όταν ξεβάφει).
Οι εταιρίες εκμεταλλεύονται τον sneaker nerd. Είναι αυτός που δημιουργεί το hype στο reddit και το hypebeast, περιμένοντας έξω από το μαγαζί, ανεβάζοντας σαν τρελός στο Instagram και το Twitter όταν πετύχει ένα W (W = πέτυχα να πάρω ένα limited edition sneaker σε τιμή μαγαζιού, τη μέρα που βγήκε. L = λυπάμαι, αλλά το παπούτσι που θέλατε εξαντλήθηκε). Τον έχουν μετατρέψει σε προσωπικό τους hype machine, στον καλύτερο ambassador, αυτόν που δεν ξέρει καν αν θα αγοράσει το προϊόν, αλλά ανεβάζει το hype για όλους τους άλλους, και για όλο το brand.
Ποια η διαφορά με τους υπόλοιπους nerds λοιπόν; Καμία πρακτικά, απλά είναι κάτι νέο για μένα, που μου πήρε λίγο χρόνο να το αφομοιώσω. Εξ’ άλλου δε βλέπεις συχνά φωτογραφία με άνθρωπο να βγάζει τα French Blue 12’s του και να περπατά ξυπόλητος, για να τα προστατέψει από λίγες σταγόνες βροχής.
